Dr. Dolgun Dalgıçoğlu

Dr. Dolgun Dalgıçoğlu

Afrika Gazetesi
Yazarın Tüm Yazıları >

Bir Mayıs…

A+A-

Seçimden sonra arkadaşlar arayıp duruyorlar…

Ne hatırımı soruyorlar, ne de halimi…

Telefonu açar açmaz, “tebrik ediyoruz, kazandın” diyorlar…

Bir tanesi bambaşka bir şey söyledi.

“Sen gittin, oy verdin, Kıbrıs’ta devrim oldu, bizde de oy verir misin, belki bizde de” dedi…

Çok da hoşuma gitti.

Sene 1977…

Yer Taksim Meydanı…

O zaman Taksim Meydanı, meydandı.

Bir ucunda Atatürk Kültür Merkezi…

Diğer ucunda lokantaları, alışveriş merkezleri, meyhaneleri ile ünlü İstiklâl caddesi girişi.

Bir tarafında Gezi Parkı, diğer tarafında sular idaresi…

Taksim Meydanı geniş bir meydandı o dönem.

Ve üzerinde ağaçlar, otobüs durakları, yaya geçitleri vardı.

Otobüsler o gün oradan kalkarlardı.

Bir zaman suların şehre dağıtıldığı gibi otobüsler de insanları değişik semtlere oradan dağıtıma başlarlardı.

Ve o gün.

Yani Bir Mayıs 1977 günü oradaydım.

KÖGEF vardı Kıbrıslı öğrencilerin federasyonu olarak…

İzmir, Ankara, hatta Adana’dan gelmişti arkadaşlar…

Hep beraberdik.

Aşağılarda toplanıp meydana yürümüştük.

Ellerimizde “Kıbrıs NATO üssü olamaz”, “Bağımsız bağlantısız, üslerden arındırılmış Kıbrıs” gibi pankartlar vardı.

Ve slogan atıyorduk.

Çünkü o gün işçinin en anlamlı günüydü.

Ve bizler işçinin yanındaydık.

O gün Taksim Meydanı katliama tanık oldu.

Katliamı yapanların yerleri belliydi.

Hangi odadan ateş ettikleri de…

Ancak kimin ateş ettiği, katliamı kimlerin yaptığı bugün bile sır…

O gün üzerimize akan sel gibi kalabalık karşısında ne yapacağımız şaşırmıştık.

Bir sağa, bir sola baktım.

Yanımda duran Arif’e, Metin’e, İzcan’a  “Koşun” dedim.

Koştuk.

(Önümüzdeki diz oyu duvarda sendelemiş olsaydık, bugün yoktuk…)

On dakika sonra kendimizi Kasımpaşa’da, minibüste Aksaray’a giderken bulduk

Böyle bir gündü o gün.

Bugün Taksim Meydanı aynı yerde…

Ancak Taksim Meydanında ağaç yok…

Kültür merkezi yok…

İstiklâl Caddesi’ne giriş var ama tadı yok.

Ve bugün Bir Mayıs ancak işçinin coşkusu da yok.

Çünkü o meydanda papyonlu garsonların servis yaptıkları iftar sofralarını organize eden AKP’nin zihniyeti var…

Bugün Bir Mayıs İşçinin Emekçinin Bayramı…

Ne zaman bu gün gelse…

Yazıyı, fotoğrafı, şiiri ve düşünceyi bırakırım.

Bu gün katliamın yaşandığı 1977 Bir Mayıs’ına giderim.

O günü bir daha yaşarım.                          

Önceki ve Sonraki Yazılar
YAZIYA YORUM KAT
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.