1. YAZARLAR

  2. Ceren Güven

  3. Passiflora Sakinliğiyle
Ceren Güven

Ceren Güven

Sözcüklerin Rengi
Yazarın Tüm Yazıları >

Passiflora Sakinliğiyle

A+A-

Hayatlarımızın kaçta kaçı bize ait, ne kadarına hükmedebiliyor, sözümüzü geçirebiliyoruz; başkasının etkisinde kalmadan?

Kahkalarımızı kısıtlamadan ne zaman güldük en son 'o bu ne düşünür'e takılmadan, ertelemeden?

Hayat bazen ruhumuzu kemirir, hırslarımıza, rekabete, iş güç telaşına yenik düşeriz. Düzen bizi yorar.
Yaşam böyle; ilk önce yaşamdan bir kanat takınıyoruz sonra kanatlarımızı ufak ufak çırparken uçmayı öğreniyoruz. Bazen bulutlara erişeceğiz sanarken kırılıveriyor kanatlarımız inciniyoruz. Sonra bir şekilde onarıyor, idare ediyoruz.

Ama yaşadıklarımızı hiçbir zaman unutamıyoruz. Hep bir endişe, korku kalıcı oluyor benliğimizde. Cesaretimizi atıveriyoruz uzağımıza, sıradan yaşamayı huy edinip, abartıdan uzaklaşıp tekdüzeleşiyoruz. Minik heyecanlarla yetinmeyi öğreniyoruz. İsteklerimiz hayal askısında öylece asılı kalıveriyor. İşimiz, isteklerimize galip gelir oluyor.

Hangimiz istediğimiz anda kalkıp özlem duyduğumuz yere, özlediğimiz insanlara gidebilecek cesaretteyiz?Durdurmaya engel ne varsa elimizin tersiyle sürükleyebiliyoruz? Daima hayallerimizi engelleyen bir şeyler olmuyor mu, hastalığımızı bile yaşayamaz hale geliyoruz.

Hayatlarımızı isteklerimize göre kurgulayamaz hale gelmiş buluyoruz kendimizi. Toparlamak için çabalamak bile zor geliyor kimi zaman 'boşver'mek istiyoruz ama yapamıyoruz. Mesleklerimizi, yaşayacağımız şehirleri bile seçemez halde buluyoruz kendimizi fakat isyan etmeye bile direncimiz, vaktimiz kalmıyor. Düzene uygun olan nasılsa ona göre şekilleniyoruz.

Bazen bir çırpıda her şeyden sıkılıp uzaklara gitme dürtüsü canlanıyor içimizde. Şu an bu yağmurda, sahilde yürümek vardı diyoruz, atlayıp gitme isteğiyle kavruluyoruz ama su serpiliyor birden, kanatlarımızın varlığını unutup yeryüzüne uyum sağlıyoruz.

Bunları kabul edip sineye çekenler kadar, mümkün olduğunca savaşıp karşıtlaşanlar da oluyor aramızda. Hayallerine en yakın olanlara sözüm. Hep özenilen ama yerilmekten geri kalmayanlar oluyor onlar. Bunu şartlar şekillendiriyor kimi zaman tabii bi de maddi boyutlar. Aslında düşündürende bu. Mesela Avrupa'da yaşayan bir ailenin çocuğuyla Anadolu'da yaşayanın fırsatları tutmuyor birbirini.Bizim çocuklarımızın bile hayalleri ölçülü olmak zorunda, fazlasına izin yok, atıklarla süslü derelerinde yüzmek bile mutluluk belki onlar için.

Aslında dünyanın hangi noktasında olursa olsun çocukların hayalleri geniş olmalı; renk, dil, din farketmeksizin. Ve bu hayalleri gerçekleştirmek için çabalamalı hayatta, oyuncaklarını bile ona göre belirlemeli belki.

Hayatlarımız için geç kalmış sayılmayız, cesaretimiz oldukça ve isteklerimizi görebildikçe hayallerimize en yakını yaşarız. Üşengeç olmaya vaktimiz yok. Pazar kahvemizi istediğimiz yerde içebilmemize izin vermeliyiz en azından, daha fazla gün batımı izlemeliyiz belki, daha fazla filmimiz olmalı, daha fazla kitap okumalıyız. 'O ne der bu ne der' umursamadan daha fazla iç sesimizi dinleyelim. Kanatlarımızın var olduğu hatırımızda olsun hep!
 

Önceki ve Sonraki Yazılar

YAZIYA YORUM KAT

UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.
1 Yorum