1. YAZARLAR

  2. Ali Doğanbay

  3. Yalnızken okunması doğrudur...
Ali Doğanbay

Ali Doğanbay

Afrika Gazetesi
Yazarın Tüm Yazıları >

Yalnızken okunması doğrudur...

A+A-


Öyle yalnızdım ki başka yalnızlıklarımı merak bile etmiyordum.

İnsan yalnız kalınca çok yalnız oluyordu onu biliyordum. Ve düş kurmaca anlarında hep seninle ilgili olmaz şeyler geliyordu aklıma. Aklıma yetişemiyordum ve aklımın içi rahatsız ediyordu kalbimi ve sanırım yalnızlık en çok bu yetişemediğim anlarda üzüyordu ve buluyordu beni.

Yalnızken üzülüyordum ama hiçbir yalnızlığım üzmedi beni. Ayrıca severim yalnızlığı. İnsana kendini aratır. Ve kim ne derse desin aramaktan geçer yalnızlığın ilacı. Kaç kere aramadığın için geçiyorum durmadan yalnızlığın seni anımsatan güzel geçer güzergahında.

Öyle yalnızdım ki hiçbir kalabalık korkutmuyordu artık beni.

Duyuyordum bazen sesini kulağımın uydurduğu bir hatırlamayla. Öyle güldüğün bile oluyordu yatağımın ucunda. Hiç başımı koymadım ama yatağımın ucuna. Hep sırtım dönük yattım uykularına. Ve uykudur bir yalnızın en samimi arkadaşı. Çünkü yalan söylemeyi becermiyordu uykular. Sen geliyordun rüyalarıma. Ve uzun zamandır biliyor musun konuşmuyorsun benimle rüyalarımda.

Halbuki ben durmadan sen konuşasın diye yanında berende dolanıp duruyorum lakin yüzün asık mı yatıyorsun uykulara bilmiyorum pek gülmüyorsun rüyalarımda. Uykulu bir hali oluyor seni sevmemin. Ve eskiden öpebiliyordum seni rüyalarımda –öptürdüğün oluyordu- şimdi öptürmek bilmez bir suratın var aynasız geçiyor düşlediklerim.

Öyle yalnızdım ki kendime ayıracak zamanım bile yoktu.

Kendim bile yalnızdı kendisiyle. Herkesle iyi geçinmeye çalışıyordum. Herkes hiç kimseyle iyi geçinmeyi düşünmediği halde. Halde hüzün vardı ve ne halde olursa olsun herkes yabancısıydı önce herkesin. Sen gittikten ve ben yalnız sayılmaya başladıktan sonra hayatta hiçbir terk ediş ya da vuslat sevindirmiyordu beni. Ve yalan söylüyordum çokça ve sanıyorum yalnızların becerdiği en iyi şey yalan söylemektir. Herkes benimle beraber yalan söylüyordu ve bazılarının hiç yalnız göründüğü görünmemişti. Ortadaydım. Kimsesizdim. Ve ortaya ve kimseye yalanlar söylüyordum.
 
Öyle yalnızdım ki insan tarafından üzüyordum insanları.

Ama üzülmüyordum çünkü üzüyordu kelimesini sevmiyordu bazısı insanların. İnsan hissetmediği şeyin üzüntüsüne de kapılamaz deyip en fazla kırpılırlar ve kırpılmak da onların delici-üzücü aletlerinden değildi zaten.

Anlayamıyordum. Başkasına anlatmam hiç mümkün değildi. Kendimi bile zor dinliyordum. Kendimi dinleyemediğim zor anlarımda gözlerini getiriyordum aklıma. Her defasında daha da bir yalnız oluyordum yalnızlığımda.

Zordur dedi yalnız bir kelime bana. Biriktirmekten ziyade zordur eksiltmek. Yüzün nereye baksa resmi makamlarca sayılmasa bile karımdır. Karımdır ellerin. Dudakların karımdır. Saçların, ki içinde bir tutam gönlümü yolduğum, karımdır. Zordur dedi yalnız bir kelime bana. Karımdır, zordur.

Zordur dedim muhakkak bir yalnızın başarısızlığına ahkam kesmek. Ve anlam aramak onca olmuş ziyan şeylerin yanında. Fakat hepsinin yanında karımdır sana yazdığım bütün sözcüklerim. Sütle ya da mamayla beslenecek gibi değil söyleyeyim yalnızlığım.

Eşek kadar adam oldu. Bütün yalnızlıklarım eşekoğlu eşek.

Yine bozdum diye yazının süratını suratında biliyorum kızacaksın bana.
Bu da böylesine bir yazı olsun diyelim ki yalnızken yazıldı
Ve yalnızken okunması daha doğrudur.

      

Narlıdere/2007 








 
 

Önceki ve Sonraki Yazılar
YAZIYA YORUM KAT
UYARI: Küfür, hakaret, rencide edici cümleler veya imalar, inançlara saldırı içeren, imla kuralları ile yazılmamış,
Türkçe karakter kullanılmayan ve büyük harflerle yazılmış yorumlar onaylanmamaktadır.