Kuzeyde 2.harekâtın kutlamaları yapıldı…

Yine bildiriler, tebrikler, sevinçler, şükran ve minnet duyguları…

Bazı arabaların arka camlarında, “Babam sağ olsun” yazar.

Babası almıştır arabayı oğlu şükran çekmektedir.

O araba ile iş yapar.

Aile geçindirir.

Ve gün gelir araba yeni arabalar kazandırmıştır.

Eski araba artık hatıradır.

Baba karşılık beklemez verirken.

Belki birikimleridir, belki ikramiyeleri

Düşünmeden bağışlar oğluna.

Bugün Ayşe’nin tatile çıkışının bilmem kaçıncı yıldönümü.

Kutlamalar yapıldı…

Yine bildiriler, tebrikler, sevinçler uçuştu.

Ve şükran çekildi…

Pek arabayı gören var mı?

O günlere yani 2.savaşın ilk günlerine gidelim…

Ve neler çekmişiz bakalım.

1.savaş dönemi bitti.

Biz kendi cumhuriyetimize esir olduk.

Silahları teslim ettik.

Asker olanları götürdüler…

Diğerleri yani bizim gibi öğrenciler, ev hanımları falan, evlerinde kalmaya devam ettiler.

Derken Ayşe’nin tatile gideceği tuttu.

Yürüdüler almaları gereken yurdumun geri kalanına.

Biz ise istesek de yürüyecek durumda değildik.

Her an bizleri sahaya toplayabilirlerdi.

Vurabilirlerdi de.

Beklerken uçak gürültüsü duydum.

Göçmen evlerindeydim o gün…

Ses Trodos üzerinden geliyordu.

Koştum, denize yani limana bakan bir evin sekisine oturup bekledim.

Birkaç saniye geçti geçmedi, iki uçak batıdan Baf limanına doğru süzüldü…

Daldılar.

Alçaldılar tek tek.

Bombayı bırakan yükseldi.

Ve batıya döndü, gitti.

Bombaların düşüşü…

Dalgaların yükselişi…

Limandan uçaklara atılan uçaksavar mermileri.

Ve Türk bölgesindeki Rum askerlerin koşuşturmaları...

Filmin platformunda çekimleri izler gibiydim.

 O anlar, o düşüncemle keyif bile alıyordum.

Sonra sahaya toplama töreni…

Yine korku, yine artık bitse isyanı…

Bugün…

 Kuzeyde 2.harekâtın kutlamaları güneyde işgale isyan yaşanmakta.

Kuzeyde yine bildiriler, tebrikler, sevinçler.

Ve yine  şükran ve yine minnet duyguları…

Bu kadar yıl geçti üstünden.

Nerdeyse bir ömür...

***

Ve bu arada gidenler çok oldu.

En son Mehmetali Aybar gitti aramızdan.

Onu, kardeşi Taşer kadar tanımadım.

Taşer’le öğrenci iken beraber kalmıştık.

***

Törenlere, coşkulara bakıp baba yadigârı arabanın getirdiği zenginlikleri aramaya çıkıyorum.

Getirdiklerinden vazgeçtim.

Ortada araba yok…

Ceket de…

Hala kutluyorlar.

Ayşe ise bizden aldıklarıyla tatiline devam ediyor hala.

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner5

banner31