Kendimi bildiğimde sen başbakandın...

Şimdi 31 yaşındayım, sen cumhurbaşkanısın!..

Ve hala daha yeniden cumhurbaşkanı olmak için çabalıyorsun...

Söylediklerine göre neredeyse elini sıktığın herkesin ismini ezbere biliyormuşsun...

Hatta anne ve babalarının dahi isimlerini ezbere biliyormuşsun ve hatırlarını soruyor muşsun...

Peki, beni hatırladın mı?

İsmimi biliyor musun?

Ya babamın!..

Peki, annemin adını hatırlıyor musun?

“1989 yılı” desem!.. Belki hatırlarsın!..

Hatırlayamadın mı?... Ben kim miyim?

Katıldığı yarışmada birinci gelerek BRT’de işe girmeyi hak eden kadının çocuğuyum...

Parti binanıza çağırıp, “UBP’ye üye olacaksın” diye baskı yaptığınız kişinin oğluyum...

Onurlu bir duruş sergileyerek sizlerin baskılarını boyun eğmedi için onu işten attınız...

Evet, sen o kadının hakkını yediniz...

Benim de geleceğimi çaldınız...

Tıpkı diğer yüzlerce çocuğun daha çaldığınız gibi...

Ailem ve benim neler yaşadığımızı biliyor musun?

Nereden bileceksin ki!..

Sen ve çevren hayatını yaşarken, bizler süründük... 

Annemin gözünden akan her damla da senin izin vardı...

Babamın çektiği “of”ların tek sebebi sendin...

Daha nice çocuk benimle aynı süreci yaşadı...

İlk spor ayakkabıya liseye giderken sahip olmanın ne demek olduğunu senin çocukların biliyor mu?

Ya öncesinde, beden eğitimi derslerine botlarla girmenin ve öğretmen tarafından kenara gönderilmenin!..

Tüm arkadaşların top oynarken onları bir kenardan izlemenin zorluğunu!..

Peki, bir babanın evine, çocuklarına süt getirememesinin ne demek olduğunu sen biliyor musun?

Hiç yaşadığınız sorunlar yüzünden anneniz gözlerinizin önünde kriz geçirip ambulans ile hastaneye kaldırıldı mı?

İnsan ne yaşadığını, hangi zorluklara göğüs geldiğini bir tek kendi bilir...

Yalnız şunu biliniz ki, bugün bazı kurumların başına gelen kişiler o makamlara hak ederek gelmiyorlar...

Tamamı ile onurlu davranmak yerine yalaka olmayı tercih ettikleri için o makama oturma hakkını yakalıyorlar...

Bir de “vefa” kesinlikle yok!..

Sadece “ailem” diyebileceğiniz insanlar yanınızda olur ve onlarla birlikte ayakta kalmak için mücadelenize devam edersiniz...

Gerisi asla sizin mağduriyetinizi gündeme getirmezler...

Veya hakkınızı teslim etmezler...

Yani demek istiyorum ki, sen, benim ve ailemin geleceğini çaldın ama senden ayrı geriye kalanlar da bu mağduriyetin hesabını sorma yoluna gitmediler...

Çünkü biz sadece bir kişiye veya bir partiye karşı olan insanlar değiliz...

Öyle olsaydık bugün çok farklı bir konumda olurduk...

Tüm derdi sistem ile olan kişilere bu topraklarda yaşam hakkı tanınmıyor...

Sen de bize bu hakkı tanımadın...

Adil bir ortamda yaşam mücadelesi vermemize müsaade etmedin...

“Ya benden olun ya da ölün” dercesine bizi karanlığa ittin...

Bu durumda olan yüzlerce insan var...

Belki bazıları geçmişi unutmuş olabilir...

Veya kendine farklı bir yol çizmeye karar vermişlerdir...

Ama ben unutmadım ve sana buradan soruyorum, “beni hatırladın mı”...

Elimi sıksan, acaba “annene selamlarımı ilet” der misin?

O kadar ileri gider misin?

Kim bilir benim gibi o günleri, yaşadığı zorlukları unutmayan kaç “çocuk” daha var!..

Ve 19’unu bekliyorlar!..

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner5

banner31