Kamil Hür… Kendi cumhuriyetinin kuruluş gününde, kendi cumhuriyetinin bayrağını açtı.

Hatırladığını hatırlattı.

Hatırlaması gerekenlere, “neredesiniz” dedi.

Hatırlaması gerekenler o saatte denizdeydiler.

Arabadaydılar.

Dairede, işyerlerindeydiler.

Onların çok işleri vardı.

Günü kurtaracaklardı.

Gün önemli çünkü…

Kimse kimseye, “al da ye” demez.

Çalışacak, eve ekmek götürecek, yiyecekler.

Oysa Kamil Hür ne yaptı?

Bayrak astı.

Kendi cumhuriyetinin kuruluş gününü hatırladı.

Hatırladığını hatırlattı.

Ve hatırlaması gerekenlere, “neredesiniz” dedi.

Onlar denizdeydiler oysa.

İşlerinde ve işyerlerindeydiler.

Onlar ekmek peşindeydiler.

***

Üç insan bir adaya düştü.

Ada uzak.

Issız.

Ormanlarla kaplı.

Vahşi hayat var orada.

Bereket versin ki hindistan cevizleri bol.

Banana da var.

Ve denizde balıklar.

Bir de karada tavşan, keçi gibi canlılar.

Hani hemen kurtulamazsan uzun vade seni idare edecek kadar verimli.

Üç kişiydiler.

Biri adanın bir tarafına diğeri öteki bir diğeri de en farklı noktaya düştüler.

Birlikten kuvvet doğar ama birlik olursa.

Bütün mesele bu...

Diyelim keçiyi gördünüz.

Beytambal da güzel tırmanır.

Tek başınıza ne kadar tuzak kurarsanız kurun, yakalayamazsınız onu.

Diyelim yakaladınız.

Ne yapacaksınız koca hayvanı?

Buzluk yok, soğuk depo yok, fırın yok.

İsli et yapmaya kalksanız, beceriniz de yok.

Birbirlerini bulmalıydılar.

Ada dedimse bir dönüşlük yol değildi.

Git git bitmez.

Bir de sarp kayalıklar var.

Birisi yola çıktı.

Dereye düştü.

Sırtındaki yiyecek ve aletlerin olduğu sırt çantası dereye açıldı.

Gitti.

Uçurumdan aşağıya hem de.

Peşinden koşsa telef olacak.

Orada beklese, nereye kadar...

Derken yoruldu.

Uyudu.

Gözlerini açtığında karşısında yılan gördü.

İrkildi. Ya saldırırsa…

Saldırmadı ama birazdan ayağı kaydı daha beteri oldu, koluna odun saplandı.

Her yer kan oldu.

 Diğerlerine bakacak olursak.

Onların durumları da kötüydü.

Bir yerde buluşmaları gerekirken onlar birbirlerinde habersizdiler.

Ya ötekiler öldüyse?

Ya adaya düşmedilerse?

Bilinmeze doğru bir başlangıç yaptılar o gün.

Önlerini göremediler.

Sonlarını bilemediler.

Bir gemi geçecek miydi yakın zamanda kimse bilemezdi.

Gökyüzüne baktılar.

Aynı yıldızları gördüler.

Ama o aynı yıldızları gören gözler bir birlerini göremediler.

Derken bir ses duydular…

“Buradayım…”

İkisi de kulaklarını tıkadı…

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner5

banner31