Tam kapıya şehitlerin fotoğraflarını astılar.

Ki gelen ayinciler görsünler.

 Diyelim ayinciler geldiler…

Surlardan içeri girdiler…

Girerken bu panoda ne yazar diye dönüp baktılar…

Panodakileri gördüler…

Önce anlamadılar ama yanındakilerden birileri anladı…

Herkese anlattı…

Herkes anladı.

Ve anladılar ki 1974 öncesi onlar da Kıbrıslıtürklere katliam uyguladılar.

Ne olacak?

Annan öncesinde kapılar açılmıştı…

Hasretle koşmuştuk o kapıdan güneye…

Kendi yerimize geçerken bile kimlik göstermek ağrımıza gitmemişti…

Ve o ilk geçişimizde buna benzer bir pano görmüştük…

Tam Ledra Palas yolunun güney tarafındaydı…

Panonun etrafında bir sürü yazı vardı.

Türklerin ne kadar barbar olduklarını yazardı o pano ve etrafında.

Öldürülen Kıbrıslırumların fotoğrafları içimizi yakmıştı.

Biz mi yapmıştık?

Onlara ve yazılanlara göre Kıbrıslıtürkler yapmıştı…

Barbardık.

Barbar Türklerdik.

Panoda asılı kaldı.

Yıllar geçtiği halde, hala duruyor o pano.

O panolara baktık, gördük…

Gördük de ne oldu?

İki halkın birlikte, kol kola iken bile yaptıkları hatalar çoktu.

Bir faşist karşı dil ve dindekine saldırırken dil ve dindaşı duracağı yeri bilemedi…

Oysa bilseydi…

Ne güzeldi el eleyken…

Birlikte Kıbrıs’taki fakirliği yaşarken...

Dünya savaşını beraber mücadele ederek geçirirken…

Ne oldu da birden bire birbirimize böyle düşman kesildik?

Ne oldu gerçekten?

İstanbul’u düşünün…

Kocaman şehir.

Milyonlarca insan yaşar burada.

Sanki memleket.

Her bölgesi ayrı karakterde...

İnsanlar burada da çeşitli…

Ait oldukları köyleri, şehirleri, yaşatmaya çalışan topluluklar var.

Tabela asıyorlar; bilmem hangi yöre kıraathanesi…

 Bilmem hangi bölgenin dayanışma derneği.

Uzaktan görenler ayrı ülke insanları sanacak.

Oysa hepsi aynı…

Daha doğrusu aynı gibi dururken…

1955 Eylül olayları birden patlayıverdi…

Acılar, göçler sürgünler yaşandı.

O gidenler gitmemiş olsalardı bugün İstanbul başka olacaktı.

Bunu çok kişiden duydum…

Hatta olaylarda bilinçsizce saldıran bir tanıdık, “pişmanım” demişti…

Mağusa surlar girişinde dönüp baktı ayinciler…

Pano vardı orada…

Şehitlerin fotoğrafları onlara bakıyordu…

Anlam veremediler önce, çünkü dil farklıydı.

Sonra anladılar.

Anladılar da ne oldu?

Unutmayalım,“bir faşist karşı dil ve dindekine saldırırken dil ve dindaşı duracağı yeri bilseydi bugün ayinler konumuz olmazdı…

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner5

banner31