4 yaşında bir oğlum var…

 

Bugün ona dünyalar güzeli bir kız kardeş dünyaya gelecek…

 

Hatta muhtemelen siz bu yazıyı okurken ikinci çocuğum dünyaya gelmiş olacak…

 

Çok değişik duygular içerisindeyim…

 

Daha düne kadar baba olmanın ne demek olduğunu bilmezken, bugün ikinci çocuğumu kucağıma alıyorum…

 

Oğlumun ismi Osman…

 

O benim için hayatın anlamı…

 

Bana her “baba” diye seslendiğinde dünyalar benim oluyor…

 

Hayatta benimle dalga geçmesine katlanabildiğim tek insan…

 

Oğluma karşı beslediğim sevgiyi ve aşkı anlatmak için kelimeler yetmez…

 

Kız çocukları babalara daha düşkün olur derler…

 

Aynı şekilde babalarda kızlarına…

 

Kızıma daha düşkün Olur muyum ya da o bana olur mu bilemiyorum…

 

Ama çok heyecanlı olduğumu kalp atışlarımdan hissedebiliyorum…

 

Annem ve Babam hep “çocuğun olduğunda bizleri daha iyi anlayacaksın” derlerdi…

 

Aynen de öyle oldu…

 

Her ikisini de şu anda çok iyi anlıyorum…

 

Bu sevginin üstünde sanırım hiçbir şey olmuyor…

 

Ha, bu arada kızımın ismi Fatma olacak…

 

Yani, hayat arkadaşımla ona benim annemin, annemizin ismini vermeye karar verdik…

 

Kıbrıs bir Fatma Kişmir’i daha büyütecek, eğitecek ve ondan en doğru şekilde faydalanacak…

 

Bu zamanda çocuk sahibi olmak gerçekten yürek isteyen bir şey…

 

Üstelik geleceğimizi göremediğimiz bir ülkede gözlerini dünyaya açıyorlar…

Oğlumu elimden geldiğince Kıbrıs Kültürüne uygun bir şekilde büyütüyorum…

 

Kızımı da aynı şekilde büyüteceğim…

 

Her ikisinin de bu ada da büyüdüklerini ve bu ülkeye adaya hizmet verdiklerini görmek istiyorum…

 

O yüzden bir an önce bir çözüme kavuşmamız için çalışıyorum…

 

Hem yazdıklarım, hem de yaptığım programlar ile çözüme katkı koymak için mücadele veriyorum…

 

Çünkü bu yapı devam ettiği sürece çocuklarımın geleceğinin Kıbrıs’ta olamayacağını görebiliyorum…

 

Özellikle de bizim gibi düşünen insanların çocuklarına bu sistem yaşam hakkı tanımıyor…

 

Bunun acısını önce ailem, sonra da ben en şiddetli şekilde yaşadık…

 

Ancak çocuklarımın yaşamasına katlanamam…

 

Eminim birçok anne ve baba da benim gibi düşünüyordur…

 

O yüzden elimize geçen ya da geçecek olan fırsatları değerlendirmeliyiz…

 

Bırakmalıyız maaş artışı istemeyi…

 

Beklememeliyiz 13. maaşı ödenmeyi…

 

Uğraşmamalıyız bu ceberut devletin yasa değişiklikleri ile…

 

Kafa yormamalıyız TOMA’sına, suyuna, soysuzuna…

 

Çocuklarımızın geleceği için durmadan çalışmalıyız çözüm yolunda…

 

Çünkü başka kurtuluşumuz yok bu topraklarda…

 

Bugün benim kızım dünyaya geliyor…

 

Osman’ın kardeşi…

 

İnanıyorum ki Kıbrıs’a da çözüm gelecek…

 

Ve iki halkın kardeşliği…

 

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner5

banner31