Akıncı ile Anastasiadis görüştüler.

Görüşme dört saat sürdü.

Yemek yediler.

Çıktılar.

Açıkladılar…

Bazı konularda aynı, bazılarında ayrıyız…

Ama ortak noktayı bulmaya çalışacağız.

İyi mi?

İyi.

En azından görüşmeler sürüyor.

İyi niyet var.

Ve zor olsa da çalışmaya devam ediyorlar.

Görüşmelerin devam ettiği akşam açılış vardı.

Sergi açılışı.

İlkokul, ortaokul ve lisede aynı sıraları paylaştığım arkadaşımın sergisiydi bu.

Arif Ali’nin…

Baf’tayken de Albayrak soyadını da kullanıyordu şimdi de.

O zaman da Ali’ydi şimdi de.

Eskiye, gerçeğe hala bağlı Albayrak.

Gırgır dergisini bilmeyen yoktur sanırım.

Türkiye’de Salı günleri çıkıyordu…

Cuma günleri de Baf’a gelirdi.

Aboneydik.

Kim erken bulduysa kapıp Arif’in evindeki çalışma odasına geliyordu.

Buluşma, çalışma, dertleşme yerimizdi orası.

Annesi karışmazdı.

Babası da öyle…

Bizimdi orası…

Dört arkadaşın.

Arif, Metin, Abdullah, Arif…

Gırgır dergisinin her satırı, her karesi önemliydi bizim için.

Dersler de öyle.

İmtihan önceleri, takıldığımız bazı konular…

Orada toplanır değerlendirirdik.

Atletizm konuşurduk.

Ve Ali Atakan’ın bize açtığı yoldan resimle ilgili çalışmalarımızı orada geliştiriyorduk.

Elimizde küçük fotoğraf makinesi vardı.

Arada sırada dereye gidip fotoğraf çekerdik.

Fotoğraflara o odada bakar ve “vay be” derdik.

Resim, karikatür, şiir, ders, atletizm...

Birimiz yüksek, birimiz uzun, birimiz 100 metre koşucuyduk.

Abdullah ise iyi bir izleyici...

Derken zaman geçti.

Lise bitti.

Baf Kurtuluş Lisesi’nin son mezunlarıydık.

Kuzeye geçtikten sonra Atakan’la zaman zaman dersleri, resmi konuştuk.

“Sizin sınıf en iyisiydi” diyordu.

Yalan değildi dedikleri.

Son mezunları zirve yapmıştı Kurtuluş’un.

Ve 1974 sonrasında seviyede düşüş başladı.

İdealist öğrenciler gitti.

Geleceğini kurtarmaya çalışan bireysel düşünenler geldi.

Ülkü Yurdu’nun bile düşmesi ondan.

Derviş, Ali Volkan, Fikro ve diğerleri.

Hepsi de idealin içinden yetişenlerdi.

Savaş sonrasında arkadaşlarla ayrıldık

Biri İngiltere, biri Türkiye’de kaldı.

Arif ve ben buradayız.

Arif’i takip ediyorum.

Resim sergisi açtı.

Resimleri Atakan’ın gösterdiği yoldan biraz ileride şimdi…

Atakan görse sanırım mutlu olur.

Ve Akıncı ile Anastasiadis buluştular.

Dört saat görüştüler.

Bazı konularda aynı bazılarına ayrıyız, dediler.

Ama çalışacaklar.

Ben söyleyeyim…

Çalışacaklar ama hiçbir zaman Baf Kurtuluş Lisesini ve orada yetişe menfaatsiz başarıyı geri getiremeyecekler.

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner5

banner31