1974 yılında başladı yangın sevdamız…

Uçaklar vardı başrolde…

Önce dağlar ateşe verildi.

Ormanlar yandı.

Ormanlarda gizli kalmış ne varsa alev aldı.

İnsanlar kaçıştılar.

Yüzleri muzza askerler silahlarını bırakarak kaçtılar.

O gün felaketti. Felaketler zincirinin başlangıcıydı.

Ne yaparsak yapalım bitmeyecek bir yangın dönemine girmiştik.

Ve yangından sonra hareketlilik başladı.

Biri kuzeye, diğeri güneye kaçtı.

Yangın bir kere başlamıştı.

Kurumuş tepelerde az kalmış ağaçların yanına yeşillendireceğiz diye fidanlar ekildi.

Eski günlere 30 bilemedin 40 yıl kalmıştı.

Ki derken büyük Beşparmak yangını çıkartıldı.

Çıkartıldı diyorum.

İnsan bu.

Ot gelecek yerden ağacı esirgemiyor.

Salak yani…

Yakıyor birkaç kilo arpa uğruna birkaç dönüm araziyi.

Arazilerin gerçek sahipleri geldiklerinde, biz böyle bir yer bırakmadık, istemeyiz deyip geri gitsinler diye miydi bu çaba?

Nedir o denizlerin pislik hali…

Nedir o toprağın verimsizliği…

Betona döndürülmüş yeşilin isyanı…

Kötü bir dönemden geçtik, bugüne geldik.

Derken.

Bir umut belirdi ta uzaklardan.

Akıncı geldi.

“Olacak” dedi.

Olacak, dedik.

Ümit sardı her yanı.

Yansak da biliyoruz yangının etkileri bilemdin yarım insan ömrü süresinde düzeltiriz.

Açılan yaraları sararız tekrardan, dedik.

Yeter ki halk halk olsun.

Ve kapatılmış, askerin kontrolündeki Maraş’ın devir meselesi geldi, dayandı masaya, umut oldu.

Birkaç zaman önce yangın uçağı ihalesine çıkılıyor müjdesi vermişti hükümetten biri.

Kimse inanmamıştı.

TC’ye muhtaç olmayacağın bir durum söz konusu olamazdı kendi yerinde…

Kendin olamazdın.

Bile bile bir yazımda, “Kıbrıs Cumhuriyetine madem ortağız, ortak uçağımız olsun, buna çalışın” demiştim.

Yangın uçağımız Kıbrıs’ın her yeri için hazır bekletilsin” yazmıştım…

Tam ertesinde Maraş’ı yaktılar.

Gözdağı mıydı bu tesadüf mü bilemeyiz.

Ama fırsattı.

İki denilen toplumun birlikte hareket etmesi için fırsattı.

Hükümettekiler ağızlarını açamadılar.

Gel ortak diyemediler.

Ve TC’den yine uçak geldi, müdahalesini etti, gitti.

Onura fırsattı Maraş yangını…

Ayağa kalkışın ilk hamlesiydi.

Ortağımızla dayanışmaydı.

1974 yılında uçaklarla başladı yangın sevdamız…

Bugün yangını ortak uçaklarla söndürebilirdik.

Başaramadık.

Umut başka yangına kaldı…

Avatar
Adınız
Yorum Gönder
Kalan Karakter:
Yorumunuz onaylanmak üzere yöneticiye iletilmiştir.×
Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, müstehcen, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.

banner5

banner31