Her yıl 8 Mart geldiğinde aynı manzarayı izliyoruz. Sosyal medya süslü cümlelerle doluyor, şirketler mor logolarla kampanya yapıyor, birkaç çiçek ve indirim mesajıyla “duyarlılık” sergileniyor. Oysa ortada derin bir çelişki var. Değerini gerçekten bilmediğiniz bir varlığın gününü kutlamak ayıptır, yapaydır.
Dünya kadınlar günü bir eğlence değildir. Tarih, ağır çalışma koşullarına karşı direnen kadın işçilerin mücadelesine doludur. 8 Mart , vitrin süslemek için değil, yüzleşmek içindir. Ancak bugün geldiğimiz noktada 8 Mart, birçok çevrede bir pazarlama festivaline dönüştürülmüş durumda ne yazık ki.
Kadınların uğradığı şiddet artarken, emeği görünmez kılınırken, ekonomik eşitsizlik sürerken, bir günlüğüne paylaşılan romantik cümleler vallahi samimiyetsizdir. Bir gün çiçek verip ertesi gün kadının sözünü kesen, emeğini küçümseyen, kararlarını yok sayan bir anlayışın “kutlama” yapması sizce de ironi değilimdir. Bu bir saygı değil, vicdan rahatlatma gösterisidir.
Daha da kötüsü, bu yüzeysellik toplumsal sorumluluğun üzerini örtmeye yarıyor. Bilirsiniz kutlamak kolaydır ama değiştirmek zordur. Sosyal medyada “en değerli varlık” yazmak saniyeler sürer ama evde, iş yerinde, sokakta eşitliği savunmak koca bir cesaret ister. Gerçek değer, kriz anında belli olur, hashtag günlerinde değil.
Bir diğer sorun da dilin kendisidir. “Kadınlar Günü kutlu olsun” demek, mücadeleyle yoğrulmuş bir günü sıradan bir bayram seviyesine indirir. Oysa ortada kutlanacak bir tablo yoktur. Eğer hâlâ kadın cinayetlerini konuşuyorsak, eğer hâlâ kadınlara taciz, tecavüzü konuşuyor ve görüyorsak, , eğer hâlâ kadınlar güvenlik kaygısıyla yaşıyorsa, be gardaş ortada pasta kesecek bir başarı hikâyesi yoktur kandırmayın kendinizi de kadınları da….
Benim derdim 8 Mart’a karşı olmak değildir. Mesele, sahtelik , samimiyetsizlik, bir gün gösteriş peşinde olmakta. Değer vermek, yılda bir gün mesaj atmakla değil, her gün adaletli davranmakla olur. Eşitliği içselleştirmeyen bir toplumun kutlaması, içi boş bir törenden ibarettir bana göre.
Bu yıl kutlamak yerine , susup düşünmeyi deneyiniz. Kendimize şu soruyu sorun…“Ben gerçekten değer veriyor muyum, yoksa sadece görünmek mi istiyorum?” Eğer cevap ikincisiyse, o kutlama gerçekten ayıptır. Çünkü değerini bilmediğiniz bir varlığın gününü kutlamak, samimiyetsizliğin en zarif hâlidir.