Savaşın olduğu yerde bayram, sadece takvimde bir gün olarak kalır. Bir tarafta bayram sofraları kurulurken, diğer tarafta boş tabaklar, yıkılmış evler ve yarım kalmış hayatlar vardır. Bir çocuk bayram harçlığı sayarken, bir diğeri patlama seslerinden kulaklarını kapatır. İşte insanlığın en büyük çelişkisi burada saklıdır: Aynı dünyada, aynı günde, hem sevinç hem felaket yaşanır.
Bayram, aslında bize ne olmamız gerektiğini hatırlatır. Daha merhametli, daha adil, daha insan… Ama savaş, tam tersini gösterir. İnsanlığın ne kadar kolay kaybolabileceğini, vicdanın ne kadar hızlı susturulabileceğini gözler önüne serer.
Bugün belki bizler sevdiklerimizle bayramlaşacağız, sofralara oturacağız, güzel dilekler paylaşacağız. Ama şunu unutmamak gerekir ki , gerçek bayram, sadece bizim mutlu olduğumuz gün değildir. Gerçek bayram, kimsenin ağlamadığı, kimsenin korkmadığı gündür.
Eğer bir yerde çocuklar ağlıyorsa, orada bayram eksiktir.
Bugün dünyanın bir köşesinde insanlar bayram namazına giderken, başka bir köşesinde insanlar siren sesleriyle uyanıyor. Bir anne, çocuğuna bayramlık giydirirken; başka bir anne, aynı yaşta bir çocuğun üstünü örtüyor… sonsuza kadar.
Peki biz neredeyiz?
Televizyon başında bayram mesajları paylaşırken, bir yandan savaş görüntülerine bakıp birkaç saniye sonra hayatımıza devam eden bir dünyanın içindeyiz. Acıya alışmış, trajediyi sıradanlaştırmış bir çağın insanlarıyız. En tehlikelisi de bu zaten: Normalleşen acı.
Belki de bu yüzden bayram, sadece kutlanacak bir gün değil; aynı zamanda bir sorumluluktur. Başkasının acısını görmezden gelmeden, sadece kendi mutluluğumuza kapanmadan yaşanması gereken bir gündür. Çünkü bayramın ruhu, paylaşmakla ve hissetmekle anlam
Savaşların sustuğu, silahların yerini insan sesinin aldığı gün… işte o gün gerçek bayramdır. İşte o zaman bayram, gerçekten bayram olur. O zamana kadar ise her bayram, içinde biraz burukluk taşımaya devam edecek.
YARIM KALAN BİR BAYRAMDAN HERKESE
SELAM OLSUN …